ที่ใดมีรักที่นั่นย่อมมีทุกข์

แต่ทุกผู้คนก็ยังอยากมีความรักอยู่ดี

นั่นเป็นเพราะเราทุกคนรู้ดีว่า ความรักสามารถสร้างคุณค่าแก่ตัวเราได้มากเพียงใด...

การถูกหลงรักอย่างน้อยก็ย่อมดีกว่าการไปหลงรักคนอื่นแน่นอน...

เช่นเดียวกับการถูกรอคอยย่อมดีกว่าการเป็นคนที่ต้องรอคอยอยู่ร่ำไป...

เพราะการรอคอยมักมาพร้อมกับความอ้างว้าง...เพื่อนผู้สัตย์ซื่อของมัน

ซิมเปียะกุน...ผู้ไม่เคยถูกรอมาก่อน ยังต้องหวั่นไหวเมื่อเซียวจับอิดนึ้งบอกต่อนางว่าจะรออยู่ในบ้านหลังนั้นเมื่อนางล้างตัวที่ลำธารเสร็จสิ้น

แต่น่าแปลกที่คนเรามักไม่ค่อยสนใจสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว บุคคลที่อยู่ในบ้าน บุคคลที่รอคอยและห่วงใยพวกเขาอยู่เสมอ ณ ที่แห่งหนึ่ง

ความรักเป็นสิ่งสวยงาม แต่ชะตากรรมมักเล่นตลกจนทำให้ความรักกลายเป็นความเจ็บปวด

ผู้ใดหากมีคู่หมั้นหมายแล้ว สิ่งที่สมควรกระทำที่สุดคือ รักษาหัวใจให้บริสุทธิ์เพื่อบุคคลอันเป็นที่รักนั้น และอย่าตกหลุมรักใครอีกเป็นคนที่สอง มิเช่นนั้นความทุกข์ย่อมก่อเกิดและย่อมมิใช่ความทุกข์ของตนเองเท่านั้น...

แต่ยังหมายความถึงความทุกข์ของผู้ที่อยู่ข้างกายด้วย

มีผู้กล่าวว่า “จิตใจของสตรีหากเปลี่ยนไป ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถเหนี่ยวรั้งกลับกลาย หากมีคนคิดเหนี่ยวรั้งกลับกลาย บุคคลนั้นย่อมต้องเผชิญความปวดร้าวที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่า”

“รักนี้เหลือไว้แต่หวนคำนึง เมื่อถึงเวลาจิตใจเลื่อนลอย” ซิมเปียะกุนเคยท่องบทกลอนนี้ได้ แต่ไม่เคยเข้าใจความหมายที่แท้ จนกระทั่งได้พบกับเซียวจับอิดนึ้งและเมื่อถึงคราวพรากจาก นางกลับเข้าใจถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยวที่แฝงอยู่ในความหมายของมัน

ความรักเป็นสิ่งแปลกในโลก...

บางครั้งคล้ายสายธารที่เราบังคับให้ไหลไปตามที่ใจกำหนดหวัง แต่บางครั้งกลับเหมือนสายน้ำใหญ่ที่ไม่มีใครบังคับได้

บางครั้งคล้ายเส้นเชือกใหญ่ที่มัดเชื่อมคนสองคน ใจสองใจไว้มิให้พรากจากลืมเลือนกัน แม้ว่าเชือกเส้นนั้นจะเริ่มเปื่อยบางใกล้ฉีกขาด แต่ก็ยังไม่หลุดลุ่ยแยกออก แต่บางครั้งกลับถูกตัดขาดอย่างง่ายดายไร้เหตุผล

ใช่แล้ว...ความรักเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผลเช่นนี้เอง

ความรักแม้บางครั้งมิต้องเอ่ยปาก แต่ผู้ที่เราอยากได้ยินก็ยังสดับได้ชัดเจน

ความรักแม้บางครั้งตะโกนก้องร้องลั่นฟ้า ก็มิอาจทำให้ผู้ที่เราอยากให้ได้ยินรับรู้ได้ แม้ว่าจะอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือก็ตาม

ทั้งนี้เป็นเพราะว่าเสียงแห่งรักหากต้องการได้ยินมิได้ใช้หูฟัง แต่หากใช้ “หัวใจ” สดับรับรู้...

ทุกผู้คนย่อมต้องการให้ความรักเป็นไปดังใจหวัง แต่ไม่มีผู้ใดสามารถบังคับความรัก

แม้นว่าผู้ใดใช้กำลังบังคับหักหาญความรัก ความรักที่ได้ย่อมมิใช่ความรักที่แท้ที่ผู้คนล้วนใฝ่หา

ความรักล้วนทำให้ผู้ตกเป็น “เหยื่อ” ของมันกลายเป็นตัวตลกโง่งมผู้หนึ่ง

ชายชาตรีไม่ว่าอกกี่ศอก ก็มักตกกลายเป็นลาโง่ซุ่มซ่าม ยามอยู่ต่อหน้านางอันเป็นที่รัก

เอี้ยไคไถ่เป็นตัวอย่างที่ดีได้ในเรื่องนี้

แต่ถึงแม้มันจะเป็นตัวโง่งมอย่างไร เพื่อนางอันเป็นที่รัก มันย่อมทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมละทิ้งสิ่งสำคัญในชีวิตไว้เบื้องหลัง...แม้แต่ชีวิตของมัน

ทั้งนี้เพราะมันรับรู้แล้วว่า สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของมันอยู่เบื้องหน้ามันแล้วนั่นเอง

แต่การเสียสละของผู้ที่บูชารักย่อมต้องคิดให้ดีอย่างมีสติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อการเสียสละนั้นเกิดขึ้นเพื่อคนที่ตนรัก

หากใครคนหนึ่งต้องเสียสละด้วยการจากไป คนที่ยังอยู่ย่อมไม่ต่างจากการตกนรกทั้งเป็น

ตายตกตามกันไปยังดีกว่ามีชีวิตอยู่...

แต่ถึงอย่างนั้น การมีชีวิตอยู่เพื่อความรัก ย่อมน่ายกย่องเชิดชูในฐานะผู้กล้ามากมายหลายเท่านัก...

ความรักมีพลังประหลาดที่สามารถเปลี่ยนแปลง “หัวใจ” คนได้

เปลี่ยนจากนางปีศาจเป็นภรรยาที่น่ารักใคร่ เป็นมารดาที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อทารกน้อย

ไม่ว่าจะเป็นฮวงซีเนี้ย หรือลี้มกโช้วก็ตาม

ข้าพเจ้ามีความเชื่ออย่างหนึ่ง ผู้แสวงหาความรักย่อมต้องเจ็บปวดเพราะความรักไม่มากก็น้อย

นั่นเป็นเพราะเมื่อแสวงหาย่อมต้องมีความผิดหวัง

แต่ในความผิดหวังก็มีความสุขสมหวังซ่อนตัวอยู่ในเงามืดดำนั้นอยู่ด้วย

หากไม่แสวงหาความรัก ย่อมไม่มีวันพบความรัก

หากไม่เจ็บปวดเพราะความรัก ย่อมไม่มีวันรับรู้ว่าความรักนั้นมีค่าเพียงใด

หากให้ข้าพเจ้าเลือกระหว่างความเจ็บปวดจากความรักกับความเจ็บปวดจากความอ้างว้างเดียวดายเพราะไร้รัก

ข้าพเจ้าขอเลือกเจ็บปวดกับความรัก เพราะอย่างน้อยข้าพเจ้ายังได้รู้ว่า ข้าพเจ้าทำให้ใครคนหนึ่งรู้ว่าเขามีความหมายมากเพียงใด มีค่ามากเพียงใด

ขอคารวะแด่ผู้บูชาความรักทุกท่านหนึ่งจอก!