ลาสิกขากลับมาพบหน้าค่าตาในคราบของฆราวาสกันอีกครั้งเหมือนเดิม ก่อนอื่นคงต้องขอขอบคุณและอนุโมทนาบุญสำหรับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทั้งที่ไปร่วมงานและไม่ได้ไปร่วมงานด้วยนะครับ

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่เพิ่งสึกมาจะถูกถามว่า เป็นไงบวชมาสงบขึ้นไหม ได้อะไรมาบ้าง ซึ่งผมเองก็มักจะตอบว่า ดีครับ สงบขึ้นเยอะเลย แต่พอด้วยบุคลิกที่ห่าม ดิบ และเสี่ยวของผม คนที่เคยถามก็กลับมาตั้งคำถามอีกรอบว่า ไม่เห็นจะสงบขึ้นเลย ไม่เห็นนิ่งขึ้นเลย จนผมเองก็แปลกใจว่า ทำไมหรอ คนที่บวชเรียนแล้ว สึกออกมา จะเป็นแบบ...แบบที่ผมเป็นอยู่เนี่ย ไม่ได้เลยหรอ ผมกลับมาเป็นปุถุชนคนธรรมดาลาสิกขาเพศแล้วนะครับ ถือศีล5เหมือนเดิมแล้ว อยู่ๆจะออกมาเต้นแร้งเต้นกา ร้องเพลงในแบบที่ชอบก็ไม่เห็นจะแปลกเลยนี่นา อันที่จริงก็ไม่ได้อะไรมากหรอกครับ แค่ไม่เข้าใจ ประกอบกับไม่ค่อยสบายใจกับคำพูดที่ว่า "ศาสนาไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย" สักเท่าไหร่ เพราะหลวงพ่อสมชายเองก็สอนตั้งแต่ก่อนสึกแล้วว่า "พอสึกออกไป ทำตัวให้ดี เพราะเราเป็นเหมือนตัวแทนของพุทธศาสนา หากเราทำตัวดี เป็นคนดี ผู้คนรอบข้างก็จะคิดว่า เออ มันบชมาแล้วดีขึ้น แสดงว่าศาสนาช่วยขัดเกลาจิตใจได้ วันหน้าวันหลังเอาลูกหลานไปบวชบ้างน่าจะดี แต่พอมาเจอกับแบบนี้ก็เลยไม่ค่อยสบายใจเท่าไร เพราะเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดมากมายนี่หว่า แค่พูดมาก ปากหมา ชอบเต้นแร้งเต้นกาเท่านั้นเอง...(เอ่อ เริ่มรู้สึกละ ว่ามันก็เยอะเหมือนกัน)

หากถามว่าไปบวชมาได้อะไรติดตัวมาบ้าง ก็คงเป็นเรื่องระเบียบวินัย(มีไม่มีลองถามแม่กับน้องที่บ้านดูก็ได้ น่าจะประจานกันได้อยู่) พยายามทำตัวให้ดี และวิธีคิดที่ช่วยให้ใจสบายและสงบ แล้วก็รวมไปถึงความรู้ด้านพิธีกรรมทางพุทธบางอย่างด้วย ซึ่งก็เป็นประโยชน์พอสมควรเมื่อที่ออฟฟิศจะจัดงานทำบุญเลี้ยงพระ หลังจากที่สึกมาไม่ทันไร

อ้อ เดี๋ยวจะหาว่าไม่มีอะไรดีๆมาโชว์กัน ถึงจะดูเกกมะเหรกแบบนี้ แต่เพื่อนหลายคนที่ได้คุยกันก็มีบอกเหมือนกันนะครับว่า พูดจามีสาระขึ้น ดูมีเหตุมีผลในแบบของคนพุทธมากขึ้น (แต่เรื่องไร้สาระก็ยังพูดมากอยู่ดี 555) เอาเป็นว่าใครสงสัยอะไรก็มาคุยกันได้ ถ้าตอบได้ก็จะตอบ ถ้าตอบไม่ได้ก็จะแนะนำให้ไปถามพระท่านที่วัดละกัน

ว่าแต่ว่า ถ้าเป็ฯอย่างนั้น ไปถามหลวงพี่ท่านตั้งแต่แรกเลยไม่ดีกว่าหรอ...