Nitisak's profileI'm just a man who are l...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 25 เรื่องของน้องนกกับหนุ่มหน้ามน...เมื่อวานนี้มีเรื่องน่าประทับใจอยู่เรื่องนึง ซึ่งจริงๆ อยากจะเขียนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่เนื่องจากไม่มีโน้ตบุ้คให้ใช้ก็เลยเขียนไม่ได้ วันนี้ทำงานเสร็จไปแล้วส่วนนึง (ย้ำว่า ส่วนนึง เฮ้อ...T-T) จึงขอมานั่งกระแทกคีย์บอร์ดเสียหน่อย
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวานแว่บไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์นอกสถานที่มา ไปนั่งเล่นอยู่แถวคณะสินกำ จุฬา พร้อมนมหนึ่งกล่อง เลย์อีกหนึ่งห่อ เมื่อกางซอคเกอร์ในมือแล้วก็ได้เวลาอ่านหนังสือแบบเงียบๆสักที
หลังจากอ่านได้สักพักก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาวนเวียนอยู่รอบๆโต๊ะที่นั่งอยู่ เลยละสายตาออกจากหน้ากระดาษเปื้อนตะกั่วมาดูสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ม้านั่งก็เจอนกพิราบตัวนึงครับพี่น้อง เมื่อสองสายตามาประสานกันก็ตกใจกันเล็กน้อย...รึเปล่าหว่า เพราะน้องนกมันกระพือปีกตีบินหนีไปตั้งหลักอยู่ไกลโขอยู่ ไอ้เราก็ตกใจเหมือนกันเพราะไม่ได้อยู่ใกล้สัตว์ปีกในระยะประชิดมานานแล้วตั้งแต่เกิดอุบัติการณ์ไข้หวัดนกขึ้นมา จากนั้นก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ต่อเพราะคิดว่านกมันคงบินมาเดินเล่นเฉยๆ ก็ไม่อยากไปกวนมัน นั่งอ่านได้สักพักก็รู้สึกได้ว่า นกน้อยมันชำเลืองมองอยู่ห่างๆไม่เลิกลาครับ จากนั้นมันก็ค่อยๆเดินตรงเข้ามา ตรงเข้ามา กระโดดขึ้นม้าหิน แล้วก็กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะเลย พร้อมส่งสายตาวิงวอนว่า "ขอกินขนมหน่อยเถอะนะ ป๋มหิวจะแย่แล้ว" (คาดว่ามันน่าจะเป็นตัวผู้น่ะครับ เพราะคงไม่มีผู้หญิงมาชอบของแปลกๆอย่างผมอีกแล้วล่ะ 555 หัวเราะทั้งน้ำตาของความ(เป็นคน)โสด)
หลังจากเริ่มเดาเจตนาของเจ้านกได้แล้ว ผมก็หยิบแผ่นเลย์มาบิเป็นชิ้นเล็กๆแล้วก็ให้มันกินอยู่บนโต๊ะครับ ท่าทางมันคงจะเคยมาขอขนมเด็กสินกำกินอยู่บ่อยๆ เพราะพอผมล้วงมือเข้าไปในห่อเท่านั้น มันก็เดินปรี่เข้ามาใกล้เลย แต่ก็ยังมีท่าทีหวาดระแวงอยู่ เพราะพอชักมือออกมันก็บินถอยไปตั้งหลักทุกครั้งเลย
ครั้งนี้เป็นการให้ขนมนกพิราบกินในระยะประชิดที่สุดในชีวิต (ยิ่งกว่าไปโปรยอาหารให้น้องนกที่สนามหลวงซะอีก) เพราะมันแทบจะกินจากมือของผมเลยครับพี่น้อง แล้วคราวนี้ทั้งผมและนกก็ร่วมกันรุมสกรัมแผ่นเลย์ในห่ออย่างรวดเร็ว จะไม่ให้เร็วยังไงไหว ก็ไอ้คุณนกมันกินไวมากๆ บิให้แผ่นนึง เผลอแพล่บเดียวหมดแล้ว ไอ้เราก็กลัวกินไม่ทันนก ก็เลยรีบไปด้วย เลย์ในห่อก็เลยหมดไปอย่างรวดเร็วในพริบตา
เมื่อเลย์หมด งานเลี้ยงก็ต้องมีอันเลิกลากันไป เพราะน้องนกก็ไม่ให้ความสนใจผมอีก บินหนีไปอย่างไม่สนใจใยดี ปล่อยให้หนุ่มน่ามนอย่างผมต้องมือมันแผล่บอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็นะ ถือเป็นประสบการณ์ทีได้ใกล้ชิดธรรมชาติที่ดีเลยทีเดียว
ว่าแล้วก็ใกล้จะสี่โมงแล้ว ปิดคอมแล้วไปรอเก็บห้องดีกว่า เจอกันใหม่คราวหน้านะครับ |
|
|
