เมื่อวันก่อนมาเจอปุ้ยที่มาส่งตุ้มมาเรียนบริติชเคาน์ซิลอีกที ก็เลยได้กลับบ้านพร้อมกัน (อันที่จริงต้องบอกว่า กูเห็นแก่ตัวขออาศัยปุ้ยติดรถกลับมากกว่า 555) ซึ่งก็มีตุ้มและน้องแพรที่เป็นเพื่อนในห้องเรียนตุ้มอีกทีกลับมาด้วย

 

ในรถก็คุยกันถึงเรื่องอนาคตของน้องแพร มีช่วงนึงพูดว่า อยากทำงานอะไรล่ะ ต้องคิดตรงนี้ก่อนถึงจะรู้ว่าจะเรียนอะไรดี ทำงานที่ตัวเองชอบ ชีวิตจะแฮปปี้มาก แล้วน้องก็ถามกลับมาว่า แล้วถ้างานที่ชอบทำได้เงินน้อยล่ะ เราก็ตอบไปประมาณว่า จริงๆมันก็ขึ้นอยู่กับพื้นฐานของแต่ละคนด้วยล่ะว่าโดนบีบคั้นมากน้อยแค่ไหน แต่ถ้ามีโอกาสได้ทำงานที่ชอบก็น่าจะมีความสุขกว่าได้ทำงานที่ไม่ชอบนะ แม้ว่าจะมีแรงกดดันมากระแทกกระทั้นบ้างเป็นบางทีก็ตาม

 

พอกลับมาถึงบ้าน ก็มานั่งคิดว่า เออ ไอ้เรื่องแบบนี้นี่มันก็พูดง่ายแต่ทำยากเนาะ เหมือนรู้ทฤษฎีอย่างจัดเจน ไปบวชเรียนมาก็นั่งคิดถึงเรื่องนี้ ปรึกษาผู้รู้ว่าควรเลือกทางไหนดี ความสุขจริงๆแล้วมันอยู่ตรงไหน ทำงานได้เงินแต่เครียดจนพาลมาลงกับคนที่บ้านมันจะมีความสุขไหมหนอ เทียบกับทำงานที่ได้เงินน้อยกว่า เครียดน้อยกว่า ชอบมากกว่า มีความสุขมากกว่า กลับมาเจอหน้าคนที่บ้านก็ยังมีรอยยิ้มติดใบหน้า แบบไหนมันจะดีกว่ากันหนอ ถ้าทำได้ทั้ง 2 อย่างก็คงดี แต่ถ้าทำไม่ได้ล่ะ ยิ่งคนชอบสร้างเงื่อนไขในชีวิตอย่างตูเองเยอะๆนี่ มันจะไปรอดไหมเนี่ย

 

คิดถึงตรงนี้ก็ได้แต่นั่งทอดถอนใจ แล้วพยายามสรุปเอาเองว่า มันก็เป็นเพราะความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกันมั้ง ความสุขบางคนต้องใช้เงินซื้อ บางคนสามารถเก็บหาได้รอบตัวโดยไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียวก็มี แถมยังไม่มีใครรู้อนาคตอีกว่า ชีวิตนี้จะจบสิ้นเมื่อไร จะทำงานหาเงินเก็บๆๆๆแล้วเอาไปเที่ยวในอนาคตดีไหม หรือจะหาไปใช้ไปดี หรือเราเป็นพวกสุขนิยมอย่างที่ปุ้ยว่า สรุปไปสรุปมา งงคับ

 

แต่แล้วก็เกิดความคิดขึ้นมา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าถูกหรือเปล่าว่า ถ้าตัวเราตอบตัวเองได้ดีแล้วมีจุดยืนที่แข็งแรงมากพอเหมือนกับพี่ยะ รุ่นพี่ที่ได้เจอกันตอนไปอัมพวาว่า ความสุขของเราอยู่ตรงไหน เราชอบทำอะไร แล้วเราเสียใจไหมที่เราทำแบบนั้น เท่านั้นเอง...ไอ้คำว่า "แล้วเราเสียใจไหมที่ทำแบบนั้น" แค่นั้นเอง ที่ผม (และน่าจะรวมถึงคนที่ชอบตั้งคำถามประเภทนี้ด้วย) มัวกังวลอยู่ เพราะคงไม่มีใครที่อยากผิดหวังและเสียใจ โดยเฉพาะการผิดหวังกับตัวเอง ผมมักกลัวกับการมองย้อนมาในอดีตแล้วรู้สึกว่า กูไม่น่าทำอย่างนั้นเลยว่ะ กูไม่น่าทำอย่างงี้เลยว่ะ ซึ่งคำตอบของมันก็น่าจะอยู่ที่ว่า แล้วทำไมเราถึงทำแบบนั้นล่ะ ตอนนั้นเราคิดยังไงล่ะ ซึ่งถ้าเรามีจุดยืนที่มั่นคงพอ ทุกอย่างมันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะชีวิตไม่ได้เป็นเส้นตรง และคำว่า "ความสำเร็จ" ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันด้วย

 

แต่ถึงจะคิดได้แบบนี้ ก็ได้แต่พูดกับตัวเองอยู่ดีว่า "พูดง่ายแต่ทำยากว่ะ" เหมือนกับความรักนั่นล่ะ เฝ้าบอกตัวเองว่าเก่งนักเก่งหนาเรื่องพวกนี้ (โดยเฉพาะเรื่องทำร้ายตัวเอง 555) เป็นที่ปรึกษาให้ชาวบ้านชาวช่องได้ แบบที่ทฤษฎีแน่นปึ้ก มีแบบแผน ถามมาตอบได้ฉับๆๆ เด็ดขาดมั่นใจ แต่สุดท้ายพอกลับมาอยู่คนเดียว แพ้พ่ายน้ำตาจะไหลทู้กที 555

 

ก็บอกแล้วไง พูดง่ายแต่ทำยาก...

ช่วงนี้ไม่ได้เขียนซะนาน ได้แต่นั่งอ่านสะเปซของชาวบ้านโดยเฉพาะตี่กับเมย์จนเริ่มสงสัยแล้วว่า ทำไมพวกมันว่างกันจังวะ ขยันอัพกันจัง ไอ้กรูก็ขยันตามไปอ่านด้วย 555

 

ขวบเดือนที่ผ่านมาดูเหมือนอะไรๆในชีวิตจะเปลี่ยนไปเยอะพอสมควร ไหนจะห้องของตัวเองที่กลับมาเป็นสภาพห้อง "คนอยู่" อีกครั้ง หลังจากที่ปล่อยให้ "หนูอยู่" มาซะนาน จัดห้องทำโน่นทำนี่ช่วงปีใหม่ หวังว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่ว่างๆให้ฟุ้งซ่าน แม้ว่าสุดท้ายก็ต้องกลับมาเป็นแบบนั้นทุกทีก็ตาม

 

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมว่างๆต้องนึกถึงใครคนนั้น นึกไปเรื่อย ทำไรอยู่น้า...ไปเที่ยวไหนหรือป่าว...จะโทรไปดีมั้ยว้า...ทำไมไม่รับของๆเราว้า...จะทำตัวไงดีว้า... สุดท้ายก็ได้แต่บอกตัวเองว่า จะคิดทำไมให้วุ่นวาย แค่ได้เจอหน้ากันทุกวัน มีความรู้สึกดีๆให้กันก็ดีแค่ไหนแล้ว ไอ้ที่เราต้องการให้เป็นเขาคงไม่ต้องการหรอก (เฮ้อ...) คิดเสร็จก็เปิดเพลง unlovable ของ mild ขึ้นมาฟัง พลางทำใจให้ปลงๆเสียบ้าง เหมือนกับที่จะเริ่มทำใจว่าปีนี้ลิเวอร์พูลก็คงกินแห้วอีกตามเคยสำหรับแชมป์ลีก นี่ก็โดนยูไนเต็ดแซงขึ้นนำจ่าฝูงไปแล้ว

 

หงส์แดงนี่แก้ปัญหาไม่ได้สักที เกมที่สมควรชนะกลับไม่ชนะ ทำได้แค่เสมอ แต้มหลุดมือไปสองแต้ม อันที่จริงน่าจะโดนแซงตั้งแต่เริ่มเสมอติดๆแล้ว เพียงแต่เชลซีรองจ่าฝูงก็บ้อท่าเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่รอด

 

ผมว่าปัญหาของลิเวอร์พูลหลักๆ คือการเข้าทำและสมาธิในเกม หลายๆเกมจะเห็นได้ว่า เมื่อต้องเล่นกับทีมที่ตั้งรับลึกแล้ว จังหวะในการเข้าทำมักจะไม่หลากหลายและขาดๆเกินๆเสมอ เหมือนกับไม่ได้ซ้อมกันมา ยิ่งไปกว่านั้นกองหลังมักพลาดง่ายๆในจังหวะที่ไม่น่าพลาด อย่างในเกมที่เสมอกับฮัลล์เป็นตัวอย่างที่ดี ทีมเสียสองลูกในจังหวะที่ไม่ควรเสีย แต่ยังดีที่สามารถตีเสมอได้ 2-2 ในครึ่งแรก ซึ่งจะเริ่มเห็นได้ว่าโมเมนตั้มของเกมมาเข้าทางลิเวอร์พูลแล้ว แต่หงส์แดงกลับไม่สามารถทำประตูได้ ต่อเกมกันขึ้นไปแบบไร้จินตนาการ ไม่เป็นรูปเป็นร่างสุดท้ายก็โดนตัดบอล ยิ่งเกมกับสโต๊คนี่ก็เห็นชัด อีกปัญหาหนึ่งก็คือ ราฟาใจไม่ถึงเท่าไหร่เลย ซึ่งถ้ากล้าแลกมากกว่านี้ ผมว่าโอกาสน่าจะดีกว่านี้

 

อีกหนึ่งปัญหาของลิเวอร์พูลก็คือ ขาดกองหลังที่เด็ดขาดและพอจะชี้เป็นชี้ตายทีมได้ หากชี้ไปที่คาร์ราเกอร์ ผมว่าใครคนนี้ยังไม่ถึงขั้นครับ หลายจังหวะพลาดง่ายๆแบบไม่น่าให้อภัย เหมือนเบสิกไม่ดี ถ้าราฟาซื้อกองหลังเชิงสูงมาสักคนที่พอฝากผีฝากไข้ได้มากกว่านี้ ผมว่า โอกาสที่จะดันเจอร์ราร์ดขึ้นสูงเพื่อเติมเกมรุกน่าจะมากขึ้น ส่วนตำแหน่งอื่น ถ้าริเอร่าไม่เจ็บซะก่อน ผมว่าก็คงปีกขวานี่แหละครับ ซื้อใหม่เลย แต่ไม่รู้จะแนะนำใครเหมือนกันแต่ถ้าได้ปีกธณรมชาติน่าจะดี ถ้าลิเวอร์พูลแก้ปัญหาตรงนี้ได้ การลุ้นแชมป์น่าจะดีกว่านี้แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่า ทีมมองว่าสิ่งนี้เป็นปัญหาหรือเปล่าด้วย

 

พูดถึงปัญหา เมื่อวานได้ดูจับเข่าคุยเรื่องพระตุ๊ดเณรแต๋ว ซึ่งตัวแทนของมหาเถรสมาคม (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ตำหนิกลุ่มเกย์การเมืองว่าทำให้เรื่องใหญ่เกินเหตุ ที่จริงควรจะแจ้งเรื่องให้พระผู้ใหญ่ในพื้นที่เชียงใหม่ทราบก่อน ทำให้ผมคิดไปว่า มันต่างกันตรงไหนระหว่างที่เป็นข่าวกับไม่เป็นข่าว เรื่องใหญ่กับเรื่องเล็ก อันที่จริงถ้ามันผิด มันก็คือผิด ถ้ามันเป็นปัญหา มันก็คือปัญหา ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองว่ามันเป็นปัญหาหรือเปล่ามากกว่า ถ้าเรามองว่ามันเป็นปัญหา เราก็ต้องแก้มัน แต่ผมกลับรู้สึกว่า ผู้ใหญ่ในบ้านในเมืองเราชอบทำเป็นว่า ไม่มีปัญหาทั้งๆที่จริงๆมันมีอยู่ทนโท่ แต่กลับไม่ยอมรับมัน ซึ่งไม่น่าจะเป็นวิธีแก้ที่ถูกต้องเลย

 

ผมชอบมากกว่าที่ผู้นำหรือหัวหน้าออกมาบอกว่า ตอนนี้เรามีปัญหาอย่างนี้อย่างนี้ และเราจะแก้อย่างนี้อย่างนั้น ผมว่าน่าจะดีกว่า เหมือนกับที่โอบามากล่าวสุนทรพจน์วันที่สาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีว่า ตอนนี้สหรัฐฯมีปัญหา เป็นปัญหาที่จริงจังและมากมาย แต่เราจะผ่านมันไปได้ ไม่ว่าจะเป็นผิวสีใด นับถือศาสนาใดก็ตาม ทุกคนมีสิทธิและหน้าที่ที่จะช่วยให้ประเทศผ่านพ้นปัญหาเหล่านั้นไป บอกตามตรงฟังแล้วนึกถึงสถานที่บางที่และคนบางคนยังไงไม่รู้ แต่ก็เอาเถอะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็แล้วกัน

 

ป.ล. ช่วงนี้โดนเพื่อนๆล้อว่าเสี่ยวมากกว่าปกติ ซึ่งมาจากการไปตอบสเปซชาวบ้าน ก็แหม ทำไมฟะ ก็แค่โพสเนื้อเพลงลงไปเอง ไม่ได้คิดเองซะหน่อย โพสอีกทีก็ได้

"แต่หากวันใดที่เส้นใยบางๆ ได้จางลงไป คงถึงวันที่ใจสองใจได้รักกันสักที..." 555 ทำร้ายตัวเองนี่ถนัดนัก 555